كرده و جاى شك در انتساب كتاب به ديگر كس باقى نگذاشته است . دوم آنكه سلطان ولد ( فرزند مولانا ) از قول سيّد برهان الدّين محقق نقل مىكند بدين‌گونه : سيّد برهان الدّين محقّق را رضى اللّه عنه پرسيدند كه راه را پايان هست يا نى فرمود كه راه را پايان هست امّا منزل را پايان نيست زيرا سير دواست يكى تا خدا و يكى در خدا آنكه تا خداست پايان دارد زيرا گذر از هستى است و از دنيا و از خود ، اين‌همه را آخر است و پايان امّا چون به حق رسيدى بعد از آن سير در علم و اسرار معرفت خداست و آن را پايان نيست ( ولدنامه ، طبع طهران ، ص 237 و نزديك بدان بدون نسبت ببرهان الدّين ، ص 355 ) . و شمس الدّين افلاكى نيز اين قول را به روايت سلطان ولد از سيّد برهان الدّين محقّق نقل كرده است ( مناقب العارفين بكوشش تحسين يازجى ، طبع انقره 1959 ، ص 70 ) . و اين ، همان مطلب است كه بتفصيل بيشتر در معارف برهان محقق ( طبع حاضر ) ص 14 - 11 دربارهء آن بحث به ميان آمده است . سوم اين كتاب در سال 687 و هنگامى كه هنوز عدّهء كثير از تربيت‌يافتگان محضر مولانا در قيد حيات بوده و فرزند وى سلطان ولد زنده بوده كتابت شده و در پشت جلد كتاب به خط متن به صراحت نسبت داده شده است بسيّد برهان الدّين محقّق و همچنين در مجموعهء قونيه مكتوب به سال 754 و مجموعهء سليم آغا و مجموعهء فريدون نافذ مكتوب اوايل قرن يازدهم